“Okulumuzun kapanacağını duyunca çok gözyaşı dökmüştüm. Okulda öğrenciler arasında en çok üzülen sanki bendim, dünyada tek zavallı da bendim. Benim durumuma da en fazla dertlenen babamdı. Bir daha okula gidememek beni kahrediyordu. Köydeki pek çok insan gibi cahil kalmak, yaşamımı anlamsızlaştırıyordu. Ne hayallerim vardı, her gün hayalimde meslek değiştirsem de değişmeyen bir şey, hep eğitimli olma şansımı düşünerek doruklara çıkardığım hayalimdi. Okumuş olmak, meslek edinmek. Kalemle defterle ...